Temel’le Dursun ormanda yürüyüşe çıkmışlar. Hava güzel, kuşlar ötüyor, her yer yemyeşilmiş.

Bir süre yürüdükten sonra Temel durmuş, etrafa hayranlıkla bakmış ve Dursun’a seslenmiş:

— Dursun, şu ormanın güzelliğine bak hele!

Dursun kaşlarını çatıp etrafına bakınmış, sonra da demiş ki:

— Görmüyorum ki Temel… Her yer ağaç dolu!