Temel’in 15 yaşındaki oğlu Cemal, son zamanlarda sürekli odasında, kapı kilitli, kulaklıkla müzik dinliyor, cevap verince de ya “off baba yaa” diyor ya da “boomer mısın sen?” deyip geçiyormuş.
Bir gün Temel, karısı Fadime’ye demiş ki:
— Fadime, bu çocuk iyice garipleşti ha! Ne bir selam, ne bi muhabbet… Benim zamanımda babam öksürse, biz diz çöküp dua ederdik!
Fadime iç çekmiş:
— He ya Temel, bu nesil biraz değişik. Ama sen de git bi konuş bakalım, belki derdi vardır…
Temel cesaretini toplayıp odanın kapısını çalmış. İçeriden klasik cevap gelmiş:
— Ne var yaaa?
Temel kafayı uzatmış:
— Ula Cemal, bir şey soracam. Bu sabah banyoda aynaya bakarken kendi kendine “Ben kimim? Neden buradayım?” diyordun. İyi misin oğlum?
Cemal iç çekmiş:
— Baba… Ben kim olduğumu, neden burada olduğumu değil de… Senin gibi biri nasıl baba oldu, onu sorguluyorum artık…
Temel bir duraksamış, sonra ciddiyetle cevap vermiş:
— Ula oğlum, ben de her sabah onu aynada kendime soruyorum zaten!