Bir gün gökyüzü kararır, yağmur adeta kovadan dökülür gibi yağmaya başlar. Böyle havalarda insanlar ya hızla adımlarını sıklaştırır ya da en yakın saçak altına sığınır. Nasreddin Hoca da penceresinin önünde durmuş, bomboş sokakları ve yağan yağmuru seyretmektedir. Derken telaşla koşan birini fark eder. Biraz dikkat edince bunun mahalleden bir komşusu olduğunu anlar.
Pencereyi açıp seslenir:
— “Komşu! Hiç utanmıyor musun? Allah’ın rahmeti yağıyor, sen kaçıyorsun!”
Bu söz üzerine adam duraksar, koşmayı bırakır ve ağır adımlarla yoluna devam eder. Ancak bu arada sırılsıklam olur.
Ertesi gün yağmur yine dinmemiştir. Bu kez Nasreddin Hoca alışveriş için dışarı çıkmıştır. İşini bitirip evine doğru hızlı hızlı yürürken, bir gün önceki komşusunun evinin önünden geçer. Komşu gülümseyerek seslenir:
— “Hoca Efendi! Dün bana ‘Allah’ın rahmetinden kaçılmaz’ demiştin. Şimdi bak, sen de koşuyorsun!”
Hoca durur, adama döner ve tebessümle cevap verir:
— “Be adam! Ben Allah’ın rahmetinden kaçmıyorum; o rahmeti çiğnememek için acele ediyorum.”