Eskilerden anlatılır…
Hattat İzzet Efendi adında, sanatına olduğu kadar sözüne de pek güvenen bir hattat varmış. Yaptığı işleri biraz fazla büyütmesiyle tanınırmış. Günlerden bir gün, dost meclisinde söze girip büyük bir ciddiyetle demiş ki:
— Dün gece gözüme uyku girmedi. Oturdum, bir Kur’an yazdım; sabaha karşı da bitirdim.
Bu sözleri duyan arkadaşı, İzzet Efendi’nin abartıya merakını bildiğinden, hiç geri kalır mı? O da sözü devralmış:
— Efendim, ben de geçen Ramazan iftara yetişmek için Kandilli’ye geçiyordum. Boğaz’da öyle bir fırtına koptu ki anlatmakla bitmez. Kayık bir dalganın tepesinde, bir bakmışsın cami minaresinin şerefesinde… Ne kürek fayda etti ne dua. İftara da yetişemedik zaten. Tam kayık şerefeye vurduğunda ezan okundu; ben de kandillerin dibinde orucumu açtım.
Bu sözler karşısında İzzet Efendi artık dayanamaz, sesi yükselir:
— Olur mu öyle şey! Apaçık yalan söylüyorsun!
Arkadaşı ise hiç istifini bozmadan, gülümseyerek cevabı yapıştırır:
— Yalan söylüyorsam, senin dün gece yazdığını söylediğin Kur’an-ı Kerim çarpsın!