Nasrettin Hoca bir gün pazarda tezgâh açmış, zeytin satıyormuş.
Az ilerideki sokakta oturan tanıdık bir kadın yanına gelmiş.

Kadın sormuş:
— Hocam, zeytinlerin güzel mi?

Hoca gülümseyerek cevaplamış:
— Tadına bak da kendin karar ver.

Kadın başını sallamış:
— Ben oruçluyum Hoca.

Hoca da:
— Öyleyse al zeytinleri, parasını sonra ver, demiş.

Ama birden Hoca’nın aklına bir şey gelmiş; ortalıkta Ramazan havası yokmuş.
Şaşırmış ve sormuş:
— Hayırdır bacım, tuttuğun oruç ne orucu?

Kadın gayet ciddi bir sesle cevap vermiş:
— Üç yıl önce borçlarım vardı, onların orucunu tutuyorum.

Hoca elindeki zeytinleri kadına uzatırken bir an durmuş, vazgeçmiş.
Kadın şaşkın bir şekilde:
— Daha az önce “al git” dedin, şimdi neden verdin kararından döndün Hoca? demiş.

Hoca da gözlerini kısarak:
— Aman bacım, sen Allah’a olan borcunu üç yılda ödüyorsan, bizim borcu kim bilir kaç senede ödersin, demiş. 😄